سرگیجه در میگرن

در میگرنی ها، فراوانی حملات سرگیجه 5/2 برابر افراد غیر میگرنی است و همینطور در طول دوره های فارغ از سردرد، حالت گیجی را نیز بیش از 5/2 برابر افراد غیری میگرنی ذکر می کنند.

سرگیجه های میگرنی


سرگیجه های میگرنی به نسبت 5 به 5/1 در زنان نسبت به مردان بیشتر دیده می شود و در افراد مبتلا به میگرن بدون اورا نسبت به افراد مبتلا به میگرن دارای اورا بیشتر دیده می شود. امکان ایجاد سرگیجه های وضعیتی یا سرگیجه های خود به خود (احساس سرگیجه های دورانی یا احساس غیر واقعی حرکت) وجود دارد به گونه که 40 تا 70 درصد افراد میگرنی در مواقعی دچار سرگیجه می شوند. عدم تحمل تکان ها و حرکات سر در این افراد شایع است (عدم تعادل حمله ای و احساس حرکات غیر واقعی که با حرکات سر ایجاد و تشدید می شود). مدت زمان سرگیجه از چند ثانیه تا 5 دقیقه (20 تا 30 درصد)، 5 تا 60 دقیقه 10 تا 30 درصد) و چند ساعت تا چند روز (20 تا 50 درصد) است. گاهی بهبودی کامل در چند هفته بدست می آید.

اغلب حالت تهوع و عدم تعادل همراه با سرگیجه وجود دارد، حساسیت نسبت به نور و صدا نیز ممکن است در این موارد دیده شود. میزان بروز این حالت بسیار متفاوت است. حملات سرگیجه بدون سردرد نیز ممکن است در افرادی که دچار همان سرگیجه همراه با میگرن و اورا هستند و یا در طول بروز سردرد بوجود آید. گاهی از دست دادن شنوایی به طور موقتی و در حد ناچیز و وزوز گوش نیز ممکن است با سرگیجه ایجاد شود.

پاتوفیزیولوژی سرگیجه های میگرنی قطعی نیست اما احتمالات آن شامل درگیر شدن مناطق کورتکس دخیل در پردازش دهلیزی در کاهش منتشر شونده فعالیت قشر مغز در میگرن و اختلال عملکرد نورونی وستیبولر است. اقدامات پزشکی و مصرف داروهای پیشگیری کننده میگرن می تواند در کاهش میزان بروز سرگیجه های میگرنی مؤثر باشد. تریپتان ها و مهارکننده های وستیبولر مانند پرومتازین، دایمن هیدرینات، بنزودیازپین ها و مکلایزین می تواند برای حملات شدید طولانی مؤثر باشد. مطالعه در مورد درمان های مؤثرتر ضروری است.

میگرن و بیماری منییر


بروز میگرن در افراد مبتلا به بیماری منییر (Menieres diseas) دو برابر افراد گروه کنترل می باشد. سی و شش درصد از بیماران مبتلا به بیماری منیر دچار میگرن هستند و همیشه حداقل یکی از علائم میگرن (مانند سردردهای میگرنی، فوتوفوبیا و اورا) را همراه با حملات بیماری منییر تجربه می کنند. بنابراین تشخیص سرگیجه های ناشی از میگرن از بیماری منییر در مراحل اولیه تا حدی مشکل است. با این وجود کاهش شنوایی به طور خفیف، موقتی و غیر مستمر یکی از مشخصه های سرگیجه های میگرنی و کاهش شنوایی تیپیک به سمت شدت گرفتن در طی چند سال و به صورت پیشرونده در بیماری منییر دیده می شود. میگرن در بیماران دچار سرگیجه های وضعیتی بدون علت خوش خیم و حمله ای دو برابر افراد گروه کنترل است.

سرگیجه های وضعیتی خوش خیم حمله ای به صورت چرخش کوتاه مدت (معمولاً 10 تا 20 ثانیه که هیچگاه بیشتر از 60 ثانیه طول نمی کشد) و به حالت عود کننده ظاهر می شود و با تغییر وضعیت سر مانند نگاه کردن به بالا و یا غلطیدن در رختخواب شدت می گیرد. به دنبال حملات مکرر، بیماران ممکن است از عدم تعادل یا سرگیجه های غیر معمول و غیر اختصاصی رنج ببرند.

تشخیص


تشخیص این علائم را می توان با استفاده از مانوردیکس – هالپایک در 80 تا 95 درصد موارد تأیید کرد که نشان از درگیری کانال نیم دایره ای خلفی است. پایین آوردن سر به طرف علامت دار موجب ایجاد مجدد سرگیجه می شود که گاهی پس از چند ثانیه رخ خواهد داد که همراه با نیستاگموس چرخشی خواهد بود و اغلب با نیستاگموس خفیف عمودی به سمت بالا و نیستاگموس به سمت گوشش پایین تر همراه است .تمرین های وضعیتی مانند حرکات اپلی یا سمونت در 90 درصد موارد نتیجه بخش است.

تقریباً در 5 تا20 درصد موارد درگیری کانال افقی وجود دارد. حملات سرگیجه با چرخاندن سر به هر طرف در وضعیت طاقباز تحریک می شود ولی بلند شدن و نشستن یا از حالت خوابیده به حالت نشسته در آمدن و یا دراز کشیدن، تنها علائم جزئی ایجاد می کند. مانور آپیانی نیز ممکن است اثر درمانی داشته باشد. ایجاد سرگیجه خوش خیم حمله ای با اثرات اتوکونیای متحرک و کانالولیتیازیز قابل تفسیر و توضیح است. بیماری حرکت (بیماری ماشین) در افراد مبتلا به میگرن ( با فراوانی 50-30 درصد) نسبت به افراد گروه کنترل بدون سردرد یا سردردهای تنشی (با فراوانی 20 درصد) بیشتر دیده می شود.

بیماری حرکت، در کودکان دچار میگرن و یا میگرن همراه با اورا بسیار شایع است. سرگیجه های میگرنی نیز می تواند با حرکت ایجاد و تشدید شود. در چنین عارضه ای، احساس نامطلوب و نامناسب از حرکت است که پس از پایان حرکت همراه با عدم تعادل، بدون احساس سرگیجه در فرد ایجاد می شود. سرگیجه های ناشی از میگرن می تواند با محرکهای حرکتی آغاز شود. معمولاً پس از سفر دریایی ایجاد می شود اما پس از سفر با انواع وسایل مانند اتومبیل، قطار، هواپیما نیز ممکن است ایجاد شود.

در بیشتر موارد حمله بیماری به طور نگاهانی و بلافاصله پس از شروع سفر ایجاد می شود اما ممکن است شروعش چندین روز به تعیق بیفتد. مدت زمان طول کشیدن آن در بیشتر موارد 24 ساعت است اما در بعضی از موارد احتمال تداوم علائم وجود دارد.

میگرن و دلایل سرگیجه

سرگیجه ناشی از تغییرات ارتوستاتیک در افراد مبتلا به میگرن نسبت به افراد کنترل بیشتر شایع است که علت آن حساسیت شدیدتر افراد مبتلا به میگرن نسبت به محرکهای دوپامینرژیک است. سنکوپ در طول حملات میگرنی در 5 درصد موارد گزارش شده است. در افراد مبتلا به میگرن سرگیجه می تواند به دلیل هیپرونتیلاسیون، حملات پانیک و اختلالات اضطرابی ژنرالیزه باشد که هم زمان با میگرن رخ می دهند. سرگیجه می تواند یکی از عوارض جانبی دارو درمانی میگرن مانند داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای، سدیم دیوالپروکس، توپیرامات و تریپتان ها باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *